woensdag 28 augustus 2013

Inzicht


Lieve jij,

‘Waarom doen we wat we doen?’ Deze zin kwam gisteravond in bed in mij op toen ik een licht onbestemd gevoel in mijn lichaam voelde en me afvroeg waar dit over ging. Mijn hoofd kon dit gevoel niet plaatsen.
Mijn bed staat namelijk in dit geval in Noordwijk aan Zee waar ik samen met mijn schatten nog even geniet van de laatste vakantiedagen. Ik weet dat het morgen mooi weer wordt en dus geen reden tot ontevredenheid zou je zeggen.

En toch die rusteloosheid. ‘Wat is er?’ vraagt mijn hoofd aan mijn hart. Wijzer geworden over de jaren weet ik dat dit verhelderend kan werken. Echter zo’n antwoord: ‘Waarom doen we wat we doen?’ helpt niet echt. Of toch?
“We” weet ik ondertussen ook, kan ik direct vervangen met “ik”. Aha, ik voel oordeel. Liefdevol, maar lichtelijk streng. Waarom doe ik wat ik doe? Vakantie vieren – dat is wat ik voornamelijk heb gedaan de afgelopen weken. Heerlijk genieten met elkaar van de natuur, de rust en boeken lezen die mijn hart en ziel verrijken. Tussendoor het hoogst noodzakelijke doen, een paar afspraken, een prachtige 3-daagse en dan weer verder snoepen, hier in Noordwijk bijvoorbeeld.

En dan opeens is dit gevoel er, zoals je ook onaangekondigd uit het niets de eerste herfstlucht kunt ruiken, terwijl jij nog volledig in de zomer leeft.
Het is de oerkracht, de kiemkracht van de mens die roept. Het is de scheppingskracht die diep van binnen in ons ligt en die via je hart van zich laat horen. Zij zoekt een weg naar buiten en krijgt geen gehoor. Een tijdje gaat dit goed, maar dan ineens geeft mijn gevoel zich gewonnen en seint ze mijn lichaam in dat het tijd is voor actie.

We zijn op aarde om onze unieke aanwezigheid hier vrucht te laten geven. Om te doen waar wij als vanzelf goed in zijn. Waar wijzelf én anderen gelukkig van worden. Dat kan bijvoorbeeld betekenen dat je overal waar je bent volledig aanwezig bent met een open hart, wie je ook ontmoet. Je hoeft dan niets te doen, alleen te zijn.

Wat ik voel, is dat er uit mij iets anders naar buiten wil. Natuurlijk graag deze aanwezigheid, niets mooiers dan dat én ik wil graag delen. Samen ontdekken hoe bijzonder de innerlijke krachten zijn die wij tot onze beschikking hebben om onze grootsheid te laten stromen. Om te voelen dat iedereen helende krachten heeft en dat er in het universum de meest prachtige, ondersteunende en scheppende krachten aanwezig zijn die ons helpen te doen wat we mogen doen, als uniek mens.

“De opdracht van de mens ligt erin de aarde om te vormen door haar in te planten met wat hij uit de geestelijke wereld aan inzicht wint”, las ik van Rudolph Steiner deze vakantie. Het in de aarde zetten via ons lichaam met onze voeten op de grond – dat is het voor mij en mijn hart geeft aan dat het tijd is. Mijn hoofd en lichaam reageren met vreugde. ‘Ja, wij willen doen!”

In liefde,

Yvette


230813

Labyrint


Lieve jij,

Wat is het toch met de natuurlijke aantrekkingskracht die je tot mensen kunt voelen? Is het niet wonderlijk dat je zomaar uit het niets, zonder woorden, soms al van afstand kunt voelen dat je iemand tegenkomt die je beter wilt leren kennen?

Ik heb dit al zo vaak meegemaakt in mijn leven. Vele van de personen waar ik dat bij voelde hebben een mooie rol in mijn leven en niet alleen in rozengeur en maneschijn. Vaak blijken deze mensen ook één van mijn wijze leraren in het leven te zijn. Startend met genieten en ontdekken van elkaar, niet uitgepraat kunnen raken, dan samen dansend op het leven en vaak ergens ook weer een uitdaging die je samen te gaan hebt.

De laatste maanden voel ik dat ik heel goed naar mijn gevoel moet luisteren anders valt mijn ego vervolgens redelijk hard op haar snufferd. En dat doet pijn! Mijn wijze zelf kijkt zoals altijd met een glimlach liefdevol toe, wetend dat het goed komt.

Afgelopen zondag was ik met een groep mensen die onderling wel een hele bijzondere aantrekkingskracht hebben. Je voelt het door de blijdschap die je van tevoren voelt als je weet dat je elkaar gaat ontmoeten. We delen dezelfde passie in vele opzichten en kunnen bovendien ongelofelijk met elkaar lachen. We ontmoetten elkaar bij een tuinder met de meest levendige ogen die je je maar voor kunt stellen. Terwijl hij vol passie stond te vertellen over de labyrinten die hij, ingegeven door zijn intuïtie, op zijn grond heeft aangelegd, keek hij ons indringend aan en vertelde dat we ons schrijfwerk serieus mochten nemen om mooie boodschappen door te geven. Even voelde ik een soort verliefdheidskriebel in mijn buik.

De wijze tuinman van de aarde vertelde dat je voor je het labyrint instapt, kunt voelen waar je voor wilt ‘lopen’ – een wens, iets wat op je hart ligt, kortom iets waar je helderheid voor vraagt. Ook vertelde hij dat je richting het midden steeds meer met je aandacht naar binnen gaat en terwijl je naar buiten loopt je langzamerhand weer opent voor de wereld om je heen. En.. als je tijdens het lopen vaak met anderen bezig bent, dat je dat dan in je gewone leven ook wel zou doen.

Daar ging ik… mijn weg naar binnen. Ik voelde dat ik niet hoefde te begrijpen wat er gebeurde, maar voelde wel degelijk dat er van alles gebeurde. En wanneer ik toch even met mijn aandacht naar de anderen keek – we hebben nu eenmaal die aantrekkingskracht ☺ - stapte ik direct naast het pad dat ik liep. Ook voelde ik de energie niet meer. ‘Oké, aandacht bij jezelf’, riep ik mijzelf weer tot de orde. In het midden was het fijn om stil te staan om vervolgens bij het teruglopen van het labyrint inderdaad te merken dat ik weer opende. Bijzonder om zo samen voor jezelf te mogen kiezen in een groep.

Wat grappig om fysiek te ervaren wat er in het dagelijks leven bij mij gebeurt – als ik niet via het contact met mijzelf naar de ander ga, hoe leuk die ander ook is, raak ik onwillekeurig van mijn pad omdat ik mijn gevoel niet meer volg. Het is net als een labyrint: eerst naar binnen en dan weer naar buiten, altijd. En wanneer je dat contact met jezelf vasthoudt, kun je gierend van het lachen onder tafel liggen met elkaar zonder dat je van je stoel af’dondert’!

In liefde,

Yvette

040213

Stil


Lieve jij,

Vrijdagavond. Ik zit in een oude monumentale boerderij in de Betuwe. De oostenwind maakt het guur, de sneeuw stil buiten. Het vuurtje in de open haard brandt en heel langzaam glijdt de buitenwereld van mij af. Acht mensen om mij heen, vers aangekomen en wetende dat we de komende dagen samen zijn. Er heerst een sfeer van verwachting in deze oude boeren ‘zondagkamer’.

In stilte vraag ik om wijsheid en ik voel een golf van vertrouwen over mij heen komen. In de afgelopen jaren ben ik gewend geraakt aan de warmte en de vreugde die ik voel als ik mij afstem op dat wat groter is dan ik om anderen te mogen begeleiden op hun reis naar binnen. Het is net of de atmosfeer verandert, alsof ‘stilte’ zelf door de deur naar binnen is gewandeld. In haar luwte volgen rust en verbinding.

Ik kijk naar mijn ‘sister’, zoals ik haar noem. Samen mogen wij deze dagen leiden waarbij we beiden weten dat ons hoofd niet hoeft te weten en ons hart slechts hoeft te voelen. Zonder woorden wisselen wij uit en laten ons meevoeren op de stroom. We voelen hoe bijzonder deze mensen elk zijn. Hoe open om zichzelf weer verder te ontmoeten, te luisteren naar hart en ziel en de schijnzekerheden los te laten.

Is het niet bijzonder dat wanneer je luistert vanuit je hart er zoveel andere keuzes blijken te zijn die waarlijk goed voor je zijn? Voor je lichaam, geest én ziel. Dat er dan slechts sprake is van overvloed en het woord ‘schaarste’ niets meer zegt. Vanuit een dieper weten komen de antwoorden die alleen voor jou zijn, omdat ze aansluiten bij jouw uniekheid en talent. Moeiteloos delen van wat jij oneindig te geven hebt. Een win-win situatie voor jou en je omgeving, die je vaak met je hoofd niet had kunnen bedenken.

Wat is het geheim? Hoe ontmoet je deze ware zelf? Hoe kijk je jezelf in de ogen om te voelen wat er al lang niet meer klopt in je leven, waar je struisvogel speelt en je doet alsof oude patronen je veiligheid bieden? Waar laat je deze in wezen kleine sluipmoordenaars nog steeds toe zodat ze je van binnen uithollen en je geen liefde voor jezelf kunt voelen met uitputting als gevolg?
Het antwoord ligt in ons mens-zijn. Wij hebben een uiterst intelligent systeem meegekregen, namelijk een lichaam met gevoel en het universum met de medemens. Het steeds gevoeliger worden leidt tot weten wat goed voor je is. Hiernaar luisteren wijst je de weg. De tekenen op je pad en de reactie van de ander vertellen je wat werkt en niet werkt.
En dan is er nog de magie: een mens kan kiezen, elke dag, elk moment. Wij zijn in staat om altijd opnieuw te kiezen. Om los te laten waarvan we ons bewust zijn geworden en wat ons niet langer dient. Om te kiezen voor ons antwoord van binnenuit wat ons vreugde brengt en ons hele gestel in natuurlijke balans houdt.

Ik noem dit het spelen met het leven – ik voel, luister en kijk – ik doe, leef en - voel, luister en kijk. Wat beïnvloedt wat en hoe voel ik mij steeds vrijer, vreugdevoller en komt er meer liefde in mijn leven. De schaal waarop ik dit kan toetsen is de schaal van dankbaarheid. Deze graadmeter geeft de beste feedback. En… het is ook het mechanisme wat geluk naar mij toebrengt. Hoe meer ik mij bewust dankbaar voel voor wat ik heb en mag ontvangen in mijn leven, hoe meer er naar mij toekomt.

Maandagmorgen. We zitten weer in de zondagkamer en zijn stil. Stil van wat er uit de stilte is ontstaan. Stil door de woorden die bij ons binnengekomen zijn. Stil door de ontmoeting met onszelf. Stil door de liefde die we voelen voor onszelf. Stil door de vrijheid die dit geeft. Stil van dankbaarheid.

In liefde,

Yvette

240113

Wonderen

Lieve jij,

Als kind was ik gek op lezen. Ik woonde in een dorp waar op de zolder van de kerktoren een kleine bibliotheek was. Mijn moeder nam mij daar regelmatig mee naar toe en ik voelde mij trots dat ik steeds een categorie hoger kon lezen in de collectie jeugdboeken. Tot de dag aanbrak dat ik alle boeken uit had. Met grote ogen keek ik naar mijn moeder. Hoe moest dit nou? Ik las tenslotte elke avond in bed en het liefst ook nog tussendoor. Ik weet nog dat ik mij echt verloren voelde.

Maar zoals dat vaak met moeders gaat, bedacht zij een oplossing. Ze nam mij mee naar het volgende dorp, dat een stuk groter was, en daar liet ze mij de bibliotheek zien. Een paradijs op aarde – rijen met boeken en meer categorieën dan ik ooit bij elkaar gezien had. Ik verslond de meisjesboeken met avonturen. Ik las zelfs de kinderbijbels van A tot Z en… tot mijn grote plezier bestonden er ook nog meer sprookjesboeken. Want in sprookjes is alles mogelijk. Ik verplaatste mij in de hoofdpersoon, ja werd zelfs de hoofdpersoon en ik bleek te kunnen toveren, prachtig te zijn en bovendien hield iedereen van mij. Ook was er altijd iemand die gemeen was, mij het leven zuur probeerde te maken of mij wilde laten verdwijnen. Gelukkig had ik bovennatuurlijke krachten om uiteindelijk te winnen van het kwade. En ik leefde altijd weer lang en gelukkig.

Nu ik ietsje ouder maar nog steeds verslaafd aan lezen ben, kom ik erachter dat er veel meer waarheid in de sprookjes zit dan ik er jarenlang aan toegekend heb. De jaren dat ik mijzelf als middelpunt van de wereld zag. De laatste tijd echter moet ik toegeven dat ik de wereld eerder als middelpunt zie en mijzelf als een klein deeltje van het geheel. Je wordt meer geconfronteerd met de vergankelijkheid van het leven en je weet dat je niet alles zelf in de hand hebt. Wat hier mooi aan is, is dat ik, net als in ‘mijn’ sprookjes, dien uit te vinden hoe ik hier nu mee omga. In de tijd waarin we leven worden we namelijk uitgedaagd om niet mee te gaan in allerlei doemscenario’s. Een onverwachte ziekte bij een dierbare, onzekerheid over de toekomst – in wezen zijn dit nu de dingen die mijn leven zuur proberen te maken of die mijn gevoel kunnen aantasten.

Op een dag, nog niet zo lang geleden, werd ik wakker en ik voelde dat er iets veranderd was in mij. Ik had veel boeken over levenswijsheid gelezen, naar veel wijze mensen geluisterd en die dag besloot ik weer in sprookjes te geloven. En in wonderen. Ik merk dat sinds ik besloot om door díe bril de wereld in te kijken, ik vanzelf de magische samenloop van omstandigheden kan herkennen waarom iets lukt waar ik mee bezig ben. Dat ik in een soort positieve flow kan komen. Of dat ik de juiste persoon op het juiste moment tegenkom. Of gewoon dat ik echt oergelukkig ben als ik in het bos loop. Of dat ik dankbaar ben voor de lieve schatten om mij heen. Of dat ik moet lachen om de humor die het leven ons soms schenkt. En wat blijkt? Wonderen bestaan echt. Want vanaf dat moment lacht het leven terug. Het toverstokje blijkt vertrouwen te zijn. Vertrouwen dat de dingen zo moeten gaan zoals ze gaan. Vertrouwen dat het leven een wijsheid in zich heeft waar ik mee mag spelen – precies zoals mijn sprookjeshelden deden. Ik ben dat meisje, de hoofdpersoon in mijn eigen sprookje en ik heb mijn eigen toverstokje om lang en gelukkig te leven – als ik geloof in wonderen.

In liefde,

Yvette

211212


Lekkere Trek


Lieve jij,

Heb jij ook wel eens het idee dat je nog maar een minuscuul tipje van de sluier van de wijsheid die beschikbaar is over het leven en het universum hebt opgetild? Ik heb honger, een soort absurde lekkere trek naar meer begrijpen, meer weten en meer spelen met de onzichtbare krachten die wij beter in de hand hebben dan we voor mogelijk houden.

Af en toe voel ik mij net ‘Pac-man’ – het gele happertje van het oercomputerspel dat maar één doel heeft – zoveel mogelijk muntjes en vruchtjes achter elkaar opeten. In dit geval zijn de muntjes de oneindige stapel boeken die ik verslind en de vruchtjes de lessen van wijze leraren of spiegels in relaties met de mensen om mij heen. Meer meer meer. Ondertussen word ik geweldig goed afgeleid door de spoken op mijn pad: de momenten dat ik mijn innerlijke intuïtie negeer of de tekenen volledig voorbij loop. Gelukkig ga ik niet, zoals in het spel, direct dood als ik door zo’n spookje wordt opgeslokt, maar het voelt vaak wel alsof mijn innerlijke vlam dooft.

Deze week was het zover… als Angel Coach verrijkt met de wijsheid van Angelologie, de leer van de Engelen, zat ik met een groepje ingewijden bij elkaar om deze oude kennis over te brengen. We bogen ons over de Levensboom met zijn Planeten, Aartsengelen, Engelen en Hemelmensen. Mijn wijze leraar heeft mij de kennis laten voelen met hart en ziel en dat wilde ik de anderen ook graag laten ervaren op deze dag. Ik kreeg een ingeving. Voor ons op de grond legde ik de Levensboom uit door middel van witte A4tjes waarop de Planeten en Aartsengelen getekend stonden. Door er op te gaan staan, kon je contact maken met de energie van de desbetreffende Planeet en Aartsengel. Wat is het toch bijzonder dat iedereen die van Planeet naar Planeet liep, telkens heel bewust iets anders voelde en hierdoor werkelijk contact kon maken met de Aartsengelen.

Omdat ik dit zelf nog niet op deze manier had gedaan, heb ik zelf ook de Levensboom ‘gelopen’. Toen ik bij de planeet van Aartsengel Raziël kwam, gebeurde er iets eigenaardigs. Zoals je in gedachten aan iemand kunt denken en je van binnen een innerlijke smile voelt opkomen, zo gebeurde dit terwijl ik contact maakte met de energie van Raziël. Het voelde als een dikke vette knipoog. Raziël staat voor toegang tot de bibliotheek van het universum, alle wijsheid die je maar kunt voorstellen. Die knipoog voelde alsof het tijd was om mij te realiseren dat dit is waarom ik hier ben – ik wil alles weten en begrijpen. Daar wordt mijn ziel – zielsgelukkig van. Daar, op dat A4tje, voelde ik een zucht van verlichting. Het klopt, mijn Pac-man gedrag. Deze universele kennis is als de ‘witte pil’ in het spel. Als ik deze tot mij neem, voel ik mij sterk, krachtig en ben ik onaantastbaar voor mijn eigen spoken. Omdat ik afgestemd ben, omdat ik contact heb met mijn eigen weten en alles wat mij verder inspireert om precies de juiste boeken en teksten te vinden op mijn zoektocht.
Elke keer dat ik een nieuwe aanwijzing vind, begrijp ik het leven beter. Zo leer ik dankbaar te spelen met elke gecreëerde ervaring die op mijn pad komt. Wat heerlijk om oneindig te mogen snacken en snoepen, vijfgangendiners van kennis te mogen verorberen en te weten, dit is mijn levensbron, mijn voeding.

In liefde,

Yvette

191112

Universele Liefde


Lieve jij,

Herinner jij je ook van die magische ochtenden in de natuur? Deze ochtend loop ik in het land der Katharen op een eeuwenoud pad gevuld met voetstappen van vele pelgrims voor mij. Ik heb al langer het stille verlangen om een deel van de Santiago de Compostella te lopen, maar om eerlijk te zijn, weet ik niet of ik het durf. Ik ben niet zo’n avonturier en het lopen over die verlaten wegen geeft mij een onveilig gevoel. Het liefst zou ik weten dat er altijd iemand zou zijn om op terug te vallen als het nodig was.

‘Het pad der paden’ in een adembenemend landschap van groene heuvels, beige velden en daarachter de indrukwekkende Pyreneeën. De kracht die hiervan afstraalt – donker tegen een lichte lucht laat mij mijn nietigheid voelen. Daar op de top van een heuvel ga ik zitten om dit schouwspel tot in het diepst van mijn zintuigen te laten doordringen. Op dat moment verschijnt een regenboog aan de hemel, met in haar schaduw een tweede. Het voelt alsof ik aangeraakt wordt door een liefdevolle omhelzing van het universum. Alles in mijn lichaam stroomt en mijn hart opent zich.

Ik ben deze week met een bijzondere groep mensen bij elkaar op een plek waarvan gefluisterd wordt dat de energie alleen al zorgt voor innerlijke transformatie. Wij zijn allemaal verbonden door een onzichtbaar koord van creativiteit en scheppingskracht. Wij hebben een verhaal in ons, een verhaal wat we zo zuiver en kwetsbaar mogelijk met de wereld willen delen. Deze week maakt ons scherp, daagt ons uit en in de ander komen we spiegels tegen die vele facetten van onze innerlijke diamant weerkaatsen. Het advies dat we krijgen is: “schrijf, schrijf”. Alles wat je bij jezelf tegen komt, elke verwarring, irritatie, verwondering, ingeving, deel niets met een ander, maar schrijf. Er opent een nieuwe wereld voor mij. Ik leer naar de wereld te kijken als een schrijver, een schilder, een componist, een regisseur. Alles maar dan ook alles om je heen, kun je vatten in woorden. Elke schakering van zonlicht, elke kleur van moeder aarde, elke lichaamsbeweging. We mogen kijken in het leven van elkaar, door de ogen van de lezer. Wat het met mij doet, is dat zich het veld opent wat je zo heel af en toe met elkaar kunt hebben. Het veld van het werkelijk zien van de ander. Het voelen van een diep respect voor ieders uniekheid en pijnlijke lessen. Het je op laten tillen door het talent van de ander, recht uit de ziel. Er vindt een liefdevolle uitwisseling plaats tussen onze harten en zielen.

Als ik kijk naar de regenboog, helemaal vervuld van dit veld en verbonden met deze betoverende natuur, voel ik dat ik nooit alleen kan zijn. Wij zijn als mens gemaakt om ons te verbinden, om het leven door ons heen te voelen stromen. Onze ziel straalt door ons heen als de zonnestralen door de wolken. Dit licht is liefde, liefde om uit te delen en te ontvangen. Onze zielen verbinden en wat wij voelen is van een haast hogere dimensie, het veld van universele liefde.
Ik loop terug over het pelgrimspad en weet dat ik het ooit volledig zal lopen, vol overtuiging en ‘alleen’.

In liefde,
Yvette

211012

Vrijheid


Lieve jij,

Weet jij wat werkelijke stilte is? Hoe dat voelt, ruikt, klinkt, proeft? Als gezin waren wij een paar jaar geleden in Egypte waar mijn zintuigen maximaal geprikkeld werden. Op markten zagen wij de mooiste kleuren en roken we de meest intense geuren. Een land vol contrasten.

Aan de ene kant het vruchtbare en aan de andere kant het droge landschap. De invloed van water en mens op de omgeving. Wij zaten op een boot en voeren dagen over de rivier. Aan beide zijden van de rivier waren de meest intens groene kleuren te zien, met daarachter de intense kleuren van de woestijn, bruin, rood, beige. De scheiding was abrupt, zonder water geen vruchtbaar leven. Langs het water hier en daar kleine nederzettingen en een indrukwekkende tempel waar je je zo weer terug in de tijd waande.

Een hele vroege ochtend. Het is nog helemaal donker als we met een groepje de laatste nacht in vertrekken. We komen aan op een veld waar een grote bedrijvigheid heerst. Er ligt een mand met luchtballon op de grond en wij mogen hier in mee varen. Het moment van loslaten voel ik in mijn buik. Wanneer er een aantal zandzakken losgelaten wordt voel je dat je eerst aan de ene kant en dan aan de andere kant opgetild wordt. Je perspectief naar de aarde verandert in een paar seconden totaal. Je voelt dat je in het eerste ochtendlicht boven de aarde uitstijgt en ziet de mensen op de grond steeds kleiner worden. We zijn opgestegen aan de rand van een stad en ik krijg het meest bijzondere beeld te zien. Onder mij aan de ene kant de huizenblokken waarvan vele daken nooit afgemaakt zijn. Daar buiten liggen vele mensen nog te slapen boven op hun huis. Aan de andere kant nog een klein stukje groen en dan… woestijn zover je kunt kijken.
Ondertussen komt de zon op. Iedereen wordt stil, in zichzelf gekeerd, hier en daar een traan. Het eerste zonlicht, de weidsheid, de verbinding met elkaar zonder woorden, de stilte die je kunt voelen en bijna aan kunt raken. En bovenal de vrijheid!

De vrijheid om los te zijn van alles wat ons vasthoudt, al onze zintuigen zijn vrij en genieten van de magie. Ik moet lachen om mijzelf. Was dit nou zo spannend, zo eng? In eerste instantie had ik dit moment voorbij laten gaan. Ik heb hoogtevrees en dit leek mij niet de meest uitgelezen manier om een leuk moment te beleven. Maar wat bleek? Ik heb geen seconde angst gevoeld. Ik wilde ook geen angst voelen, want hoe kon ik dat mijn kinderen aandoen op zo’n mooi avontuur? Dus gaf ik mij over. En dat bleek de sleutel te zijn – overgave is de sleutel tot vrijheid.

Als je daar boven in de lucht adembenemend geniet van de vrijheid en de magie kun je niet meer in je angst zitten. Het is niet mogelijk om op die twee golflengtes, frequenties gelijk te zitten. Neem nou de luchtballon. Als je de zandzakken los laat, kun je niet anders dan naar boven gaan. Je kunt niet vanuit de lucht in één keer de zandzakken weer toevoegen. Die zijn er niet in de lucht. Het is niet meer mogelijk om terug te keren naar zwaarte als je eenmaal vrijheid ervaren hebt. Ik had er even moed voor nodig, moed om mij over te geven. Als beloning was daar het genieten van het prachtige uitzicht, de stilte, de verbinding en de ontroering. De stilte is ongekend – je hoort zelfs dat als je iets teveel praat dit het moment verstoort, zo zuiver, zo afgestemd ben je. Als ik dit vergelijk met het leven is de beloning voor het werkelijk kiezen van de frequentie van vrijheid voor iedereen toegankelijk en een ongekend licht gevoel waarin je je mee kunt laten voeren met de stroom van het leven die je brengt naar waar jij mag zijn om vol te bloeien en te stralen. Freedom!

In liefde,

Yvette

091012