Light up the Magic

Lieve jij,

‘Love shine a light…’ – elk jaar hoorde ik dit liedje op de lagere school van de kids. Het hoorde bij het afscheidsritueel van groep 8. Elke schoolverlater geeft een kaarsje door aan een vriendje, zusje of nichtje uit groep 7. En elke keer gebeurde het… ontroering. En ik wist, ik ben niet de enige. Met een glazige glimlach keken wij moeders elkaar aan. Kwam het door het gevoel van afscheid? Door de prachtige woorden van dit nummer of was er elke keer werkelijk een soort ‘magic in the air’. Ik geloof dat een ritueel dit met je kan doen. Pure verbondenheid, samen delen.

Wat ik mooi vind aan dit liedje is dat het belooft dat ook de donkere plekjes in je hart verlicht kunnen worden door het licht van liefde. De ultieme manier om dit te ontdekken is wel in je liefdesrelaties.

Afgelopen zaterdag trouwde mijn neef die dertien jaar jonger is dan ik. In de dagen voor zijn bruiloft vertelde ik hem dat hij mijn eerste ‘grote liefde’ was. Vanaf zijn geboorte was ik elke vakantie bij hem en andersom logeerde hij vele weekenden bij ons. Hij woonde in Duitsland en als hij weer naar huis vertrok, ging ik stilletjes naar mijn kamer om mijn heimwee naar zijn aanwezigheid, naar dat heerlijke kleine mannetje, te verwerken. Later in mijn ‘echte’ verliefdheden herkende ik dit gevoel weer.

In een romantische kerk aan de gracht in Amsterdam trouwde hij zijn grote liefde. En terwijl de kerk zich vulde met ‘magic’ – een verbondenheid in liefde en geluk - vertelde de dominee over het oerverhaal van de eerste mensen op aarde. Hij vertelde hoe God een ‘tegenover’ schiep als hulp voor de mens.

Vroeger struikelde ik al over het woord ‘hulp’ laat staan dat ik iets van dit verhaal wilde aannemen. Nu merkte ik dat ik met andere oren luisterde. Hij vertelde dat jouw ‘tegenover’ jouw spiegel is. Deeltjes in jou die je het liefst nog even wegstopt, worden gespiegeld door jouw liefdespartner. En door hier waarschijnlijk eerst geïrriteerd over te zijn, vervolgens al je krachten in te zetten om de ander te veranderen, zou het uiteindelijk zo kunnen zijn dat jij jezelf door de ander helemaal kunt zien. Al je facetten. Het licht dat in elk hoekje van je hart gaat schijnen. Je wordt daardoor heel. Allebei.

Als je allebei heel bent, betekent dit dat je niet langer afhankelijk van elkaar hoeft te zijn. Eckhart Tolle noemt dit ‘wederzijdse onafhankelijkheid’. Ik voel de waarheid van zijn woorden en de dankbaarheid hoe wij met elkaar mogen groeien.

Als ik na de receptie met mijn lief over de grachten van Amsterdam loop en er een zonnetje doorbreekt, voel ik mij gelukkig. We besluiten een kop koffie te drinken en als we daar zo zitten, midden in het hartje van de stad op zaterdagmiddag weet ik het: wij als mensen kunnen dit echt samen: ‘Light up the magic’. Wat een cadeau.

In liefde,

Yvette

300412

Kijken met je Hart

Lieve jij,

‘Mama, als er geen school en geen geld zou zijn, dan zou het veel leuker zijn’. Mijn neefje van zes meent het. Als ik hem zie, werkelijk zie, voel ik zijn behoefte aan ruimte en aan echt contact maken met wat er op dat moment is. Alles behalve tijd en verwachtingen.

Vandaag reed ik naar een afspraak en ik keek om mij heen. Mensen op weg naar hun bestemming. Iedereen druk met de invulling van zijn leven. Van hier naar daar, blik vaak op oneindig. In hun eigen wereld. Ik sta voor een stoplicht en opeens voel ik iets wat ik nooit eerder heb gevoeld – het zal toch niet zo zijn dat wij ons leven leven om geld te verdienen? Het zal toch niet waar zijn dat wij onze dagen invullen met het zorgen dat er brood op de plank komt, met het zorgen voor veiligheid? Dat wij vastzitten in systeemdenken dat al op school begint: ‘voor niks gaat de zon op’.

Ergens deze week werd ik wakker van de vogels die bij zonsopkomst aan het fluiten waren. Wat een concert! Ik genoot ervan en rekte mij nog even uit. De dagen ervoor had ik naar de paartjes zitten kijken die takjes en veertjes verzamelden voor hun nestjes. Stel je eens voor dat deze vogels op een dag besluiten dat ze het anders gaan doen. Stel je eens voor dat ze afspreken dat de één de nestjes bouwt, een ander voor het voedsel zorgt en weer een derde voor de kinderen. En dat ze vervolgens besluiten dat het wel handig is om nestjes te gaan stapelen zodat er meerdere vogels in dezelfde boom kunnen leven. Maar op een gegeven moment wordt de boom te vol, omdat er in en rond de boom niet genoeg te eten is voor alle vogels die er leven. Langzamerhand zou het hele natuurlijke systeem uit balans gebracht worden, terwijl er toch genoeg bomen zijn - wat verderop, zonder enig nestje.

Ik ben blij dat vogels vertrouwen op de natuur. Op het ritme van de levensenergie van groei, oogst en afsterven. De eeuwige cyclus die altijd weer geeft. Balans. Ook wij zijn natuur, net zo goed. In wezen kunnen wij precies zo vertrouwen op de overvloed van de natuur, op de overvloed van het universum. Als we hier wèrkelijk op vertrouwen, komt wat wij nodig hebben naar ons toe. Dan zijn verwachtingen overbodig, omdat je weet dat het er al is. Zoals de vogels weten dat er na de winter weer een voorjaar zal zijn.

Ik geloof mijn neefje. Ik geloof dat hij dit in wezen (nog) weet en vertrouwt. Dat hij kijkt met zijn hart in plaats van met zijn hoofd en dat hij op die manier op weg is naar zijn bestemming. Niet slechts van die dag, maar van zijn leven, de weg van de ziel. Onderweg ziet hij de mensen en dieren die hij tegenkomt echt en raakt hij ze even aan met zijn aandacht. Elke ontmoeting is er een buiten de tijd en zonder verwachtingen. Gewoon in het hier en nu. Dank je wel neefje en dank jullie wel kinderen voor jullie mooie voorbeeld.

In liefde,

Yvette

240412

You Complete Me

Lieve jij,

Ik sta op een bruggetje ergens in Nederland - ik ben een beetje verstopt voor de buitenwereld. Even op mijzelf, ergens in een hutje op de hei. Eens voelen hoe het is om je onder te dompelen in inspiratie zonder afleiding van het dagelijks leven. Zonder drukte, gezelligheid, afspraken, mail en… mijn schatjes.

Het valt mij op hoe gewoon het is om ‘samen’ te zijn als je in een gezin leeft. Hoe gewoon het is om af en toe te wensen dat je even wat langer door zou kunnen gaan zonder gestoord te worden. Hoe gewoon het is om samen te eten, te kletsen over wat je bezig houdt. Hoe gewoon het is dat er vaak iemand is als je thuiskomt of dat jij er bent voor de ander die thuiskomt.
En hoe het vaak aanpassen is, zeker met drukke schema’s van tieners met sport, dans en muziek. ‘Mam, je hebt mijn voetbalkleding toch wel gewassen hè?’ ‘Nee schat nog niet, maar ik… ik zat er net zo lekker in’. Uit liefde laat je vaak je eigen puzzelstukje even los, zie je wel weer wanneer je tijd hebt om te kijken waar het past in het geheel, waardoor je kunt zien hoe mooi het plaatje wordt als je alle puzzelstukjes bij elkaar legt.

Als je dat te lang doet, gaat het leven tegen zitten. Als je het heel erg lang doet, dat lief zijn voor de ander maar niet voor jezelf, word je zelfs vaak stilgezet, zodat je alle tijd krijgt om aan je eigen puzzelstukjes te werken.
Ik weet er alles van. Toen mijn leven ooit stil gezet werd, besloot ik, toen ik weer langzamerhand terugkwam in de stroom en weer voelde dat ik gedragen werd, dat ik dat nooit meer wilde meemaken. Dus zorg ik voor mijn puzzelstukjes.

Het is zoals Patty Harpenau zo mooi verwoordt in haar boek The Gift – een boom voedt zichzelf eerst voordat hij er kan zijn voor de vogels die er nestjes in bouwen. En zo zit ik hier, alleen, om mijzelf te voeden met inspiratie; waar tijd en ruimte even weg kunnen vallen, omdat het niet belangrijk is. En ik ben ontroerd, aangeraakt. Ik zie verbanden tussen wijsheden die weer een aantal puzzelstukjes van de universele levenspuzzel op zijn plek laten vallen. Ik voel mij gelukkig. Ik luister muziek, kijk die prachtige film waar ik nooit tijd voor heb en… voel heimwee.

Ik voel heimwee als ik op een bruggetje sta, ergens in Nederland bij een laag zonnetje dat op het water schijnt. Er zwemt een mannetjes eend. Even later zie ik ook een vrouwtjes eend. Ze zijn samen en doen allebei hun ding. Als zij onder het bruggetje zwemmen, voel ik het. Ik voel datgene wat mij jaren geleden ontroerde in een film. Ik voel dat ik hier in mijn eentje kan genieten omdat mijn schatten thuis zijn en van mij houden. Ik voel dat ik alle ruimte voor inspiratie heb, omdat zij er zijn in mijn leven: ‘you complete me’.

In liefde,

Yvette

150412

The Change

Lieve jij,

‘Be the change you wish to see in the world’. Zo’n klein zinnetje met zo’n impact op mijn leven.
Ik weet nog dat ik meer dan 10 jaar geleden in Utrecht liep. Ik deed mijn eerste diepe zelfonderzoek training, waarvan ik, toen ik eraan begon, geen idee had waar ik aan begon ☺. Ik liep door een buurtje met graffiti en was voor de zoveelste keer naar buiten gestuurd door de begeleiding. Naar buiten om te voelen. Te voelen hoe je labelt terwijl je kijkt. Te voelen hoe een vogel vliegt. Te voelen waar je bang voor bent. Te voelen wat je jezelf allemaal te vergeven hebt. Gedurende die dagen liep ik vaak door één straatje waar op een elektriciteitskastje stond: ‘Be the change you wish to see in the world’. En daar gebeurde het. Ik voelde werkelijk deze tekst. Mijn ziel voelde deze tekst. ‘Ja’, zei ik.

Het is niet niks, deze opdracht van Gandhi aannemen. En het is misschien wel het allermooiste wat je in je leven kunt aannemen. En kunt doorgeven. Ik heb ooit een aandenken gekregen van the Shady Grove Adventist Hospital, waar in 2005 de prachtige bijeenkomst was van ‘Planetree’ – Planetree staat voor werkelijk verbonden liefdevolle zorg. Het is zo’n glazen bolletje, dat wanneer je het schudt, de sneeuw naar beneden dwarrelt. Daarbinnen staat de quote van Gandhi en ik heb dit aandenken al overal in huis gezet, gewoon omdat je oog er dan af en toe op valt. Om werkelijk je eigen licht te leven, heb je heel wat patronen los te laten en nieuwe ‘patronen’ aan te brengen. Gedachten zijn daarbij de sleutel. Elke keer als ik dit zinnetje zie, slijpt het patroon in. Nu is het van mij. Ik ben het, ik leef het. En toch verandert het resultaat van dit zijn per dag. The Change die ik wil zien, past zich aan aan waar ik ben. Eerst richtte ik mij op ziekenhuizen en dan met name op de prachtige mensen die in de zorg werken. Dat zij weer de liefde mogen delen van waaruit zij oorspronkelijk voor de zorg gekozen hebben. Toen op het bedrijfsleven waar ik mij richtte op authenticiteit, talent en stralende ogen. Allemaal zo mooi om te doen.

En toen… toen was het stil. Ik luisterde naar de fluistering van mijn ziel. Wat is The Change die ik nu graag in de wereld wil zien? En daar ontstond het… het gevoel om het licht te verspreiden samen met anderen. Om situaties mogelijk te maken waar je door samen te zijn en samen te creëren, ieder vanuit zijn of haar talent de lucht om je heen kan laten sprankelen. Pure inspiratie, gedeeld door en ontstaan uit het geheel van mensen dat aanwezig is ofwel een staat van pure liefde. De liefde en het licht dat op dat moment wordt verspreid beïnvloedt het energetisch bewustzijn van de hele mensheid. Een hoger bestaansniveau – meer onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen versus minder angst - dat is de verandering die ik graag in de wereld zou willen zien.

In liefde,

Yvette

010412

Fields of Gold

Lieve jij,

Ik zal het maar toegeven: ik ben geen geboren zangeres. Als ik meezing met anderen klinkt het prachtig, maar zodra alleen mijn stem overblijft, hoor ik het bewijs dat één plus één drie kan zijn. En toch wil mijn ziel zingen. Het is niet zomaar een verlangen, maar een verlangen dat als een rode draad door mijn leven loopt.

In mijn pubertijd had ik een idool, zij woonde in Londen en ik zag haar tijdens gezamenlijke vakanties of als zij bij ons kwam logeren. Toen ik zestien werd, was het eindelijk zo ver: ik mocht alleen naar Londen en logeren bij mijn neven en nichten. Ik keek mijn ogen uit in dit gezin vol jong volwassenen die al overal en nergens gestudeerd hadden en toevallig allemaal die zomer thuis waren. We leefden in mijn beleving van cola, chips en muziek. Ingeborg, mijn idool, kwam ’s ochtends haar bed uit, pakte haar gitaar en begon aan een heel repertoire van interpretaties van nummers – als stoere comboy, country zangeres, popstar, rockbabe – wij lagen altijd helemaal dubbel van het lachen en genoten ons suf. De rest van de dag werd er op allerlei instrumenten muziek gemaakt en je raadt het al: ik zong vol overgave mee. Twee-, drie- of vierstemmig, alles was mogelijk. Natuurlijk had je de stars en de backing vocals (mijn jongste nicht en ik). Ook zong Ingeborg altijd liedjes van een zangeres die recht door mijn ziel gingen. Zij beloofde mij toen ik weer naar huis ging dat zij een bandje op zou sturen. Zoals dat gaat op die leeftijd, keek ik vol verwachting in mijn brievenbus, maar de jaren gingen voorbij en mijn grote nicht was alweer verder met haar leven.

Vandaag is het de verjaardag van onze grote dochter, zij is twaalf geworden. Elk jaar denk ik terug aan het telefoontje dat ik kreeg toen zij geboren was. Ik lag in mijn kraambed en Ingeborg belde vanuit haar ziekenhuisbed. Zij feliciteerde mij en vertelde dat ze een laatste experimentele behandeling inging waarbij de kans bestond dat zij het niet zou overleven. Wij voelden onze liefde voor elkaar door de telefoon stromen. Nieuw leven en een leven dat in andere vorm weer verder moest.

Natuurlijk kwam mijn verlangen om te zingen de afgelopen jaren weer terug. Ik nam gitaarlessen en kwam erachter dat het geweldig stoer voelt, maar dat talent absoluut helpt. Dit jaar hoorde ik weer dat kleine stemmetje van binnen – waarom geen zangles? Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg iemand die mij inspireert als mens en met haar muziek. De eerste keer dat zij gitaar speelt en we samen zingen, lopen na afloop de tranen over mijn wangen. Mijn ziel spreekt. Die week heb ik afgesproken met mijn jongste nicht uit het idolen gezin. Zij woont ondertussen al jaren in Nederland en ik vertel haar over mijn zangles. Ik zie ook bij haar een heel oud luikje opengaan met een diep verlangen – we kijken elkaar aan…

Afgelopen zangles had zij de oude gitaarboeken van Ingeborg bij zich en wij genieten alleen al van alle herinneringen. Dan valt er een boek uit… ‘Songs by Eva Cassidy’ – Eva kan qua leeftijd onmogelijk de bewuste zangeres van destijds zijn, maar zij is voor mij altijd de vereenzelviging geweest van de magische stem die mij ooit zo raakte. Even voelt het alsof we weer samen zijn en Ingeborg naast ons staat als we ‘Fields of Gold’ zingen…

In liefde,

Yvette

220312

Oude Wijsheid

Lieve jij,

Ontroerd… wij kijken elkaar aan, wow wat is dit mooi. We zijn er stil van. ‘Ik voel diepe dankbaarheid’, zegt de vriendin tegenover mij. ‘Ik voel ook ontzag en vreugde, ik voel mij gezien, aangeraakt en bovenal voel ik rust en vertrouwen’.

We zitten in haar consult kamer, de kaarsen branden en muziek speelt op de achtergrond. We zijn bij elkaar gekomen om te ontdekken wat we toch samen te doen hebben. We willen allebei zo graag schrijven over de inspiratie die wij doorkrijgen. Wat zou het heerlijk zijn om dit te delen met meer mensen, op een manier die ook hen weer inspireert.

Voordat we beginnen, vertel ik haar over het prachtige laatste weekend van de Angel Coach training. Hoe alle kwartjes van de oudste kennis van de wereld, Angelologie - de wijsheid van de Engelen - samenvallen op de levensboom. Daar loopt het Engelenpad waarop Mens en Engel elkaar ontmoeten. Ik vertel haar dat mijn diepe verlangen om uit de zuiverste bron te putten hiermee werkelijkheid wordt.

Voordat het weekend begon, had ik vrijdag al zo’n spannend gevoel in mijn buik, vlinders die af en aan vliegen. Ik weet dat er iets bijzonders gaat gebeuren. Zaterdagochtend zitten we vol verwachting tussen engelen en kaarsen bij elkaar. Voor ieder van ons staat een rode fluwelen doos en ik weet dat dit de schatkist is met de Engelenkaarten die Patty heeft ontworpen om de Angel Codes door te kunnen geven. We worden meegenomen in meditaties op zielsniveau en het voelt alsof kostbare oerkennis in onze harten wordt gelegd. Als we zondagmiddag onze eerste legging mogen doen, voelen we dat de kaarten werkelijk tot ons spreken vanuit de ziel van degene voor ons. De kracht van de levensboom doet wonderen. Ik heb een unieke sleutel in handen gekregen en voel mij diep dankbaar.

Het voelt dan ook niet meer dan logisch om de Engelen voor ons te laten spreken. En wat een heerlijkheid om te ontdekken dat we leren dat we nog veel meer mogen vertrouwen op de wijsheid van ons gevoel. Dat achterover leunen en genieten van wat komt efficiënter kan zijn dan met je hoofd dingen in de vorm te gieten om vervolgens in te zien dat dit niet de weg is. Vanuit dit ontspannen gevoel ontstaat ineens een geweldig idee om samen in de wereld te zetten, sprankelend, makkelijk, vanzelfsprekend en… we worden er super vrolijk van! We besluiten te luisteren naar de tekenen, stap voor stap, zodat alles op zijn plaats kan vallen.

Ongelofelijk wat een reis deze kennis heeft gemaakt en hoe deze het mogelijk maakt om onze zielen te laten spreken. Een Namasté aan alle leraren die deze oude wijsheid gekoesterd hebben en van mond tot mond hebben doorgegeven aan hun leerlingen in al haar puurheid.

In liefde,

Yvette

150312

Eigen Wijs

Lieve jij,

Werd jij vroeger ook wel eens eigenwijs genoemd? Ik voortdurend. Ik wist het vaak beter en hoe vaak ik wel niet stampvoetend tegenover mijn vader heb gestaan met de woorden: ‘maar papa luister nou eens naar MIJ!’ En hoeveel ik ook van iemand hield, gek werd ik ervan als ik moest vinden wat de ander vond. Ik kon niet tegen het gevoel van onmacht dat ik de wijsheid van een ander moest volgen terwijl die voor mij niet klopte.

Al heel vroeg had ik het gevoel dat ik dingen wist. Niet als in ‘algemene kennis’ maar als een weten. Het was een weten in ‘dat voelt goed en dit is waar voor mij’ en een ‘dat voelt niet goed, dat is niet waar voor mij’.
Zo ging ik vroeger met mijn ouders naar de kerk. Mijn moeder deed erg haar best om voor ons kerkdiensten uit te zoeken die geleid werden door aansprekende mensen en daar genoot ik van. Op een dag zat ik op de tweede rij en luisterde naar de uitleg van een Bijbeltekst. Ik voelde tot in mijn tenen dat wat er verteld werd totaal niet klopte met wat er werkelijk bedoeld werd. Hoe zou God nu ooit op die manier mensen willen straffen – ik wist heel diep van binnen dat God onvoorwaardelijke liefde was en dat dit verhaal door mensen verzonnen was.

De jaren gingen voorbij en ik werd steeds meer in beslag genomen door de wereld om mij heen. Ik ging doen wat logisch leek en zette langzamerhand mijn eigen identiteit neer in de wereld van volwassenen. Tot op een dag mijn wereld even stil stond. Ik werd letterlijk gestopt door een auto die dwars op mij inreed. Daarna werd het donker. Zes maanden durfde ik niet meer goed te leven in de buitenwereld. Ik hield de gordijnen dicht en kwam mijn eerste leraren tegen. Zij leerden mij dat er diep van binnen een stem is, die wijzer is dan wie dan ook buiten je. Dat deze stem je terug kan leiden op je eigen pad, het pad waarop je huppelt van vreugde en speelt met alles wat je pad kruist. Ook vertelden ze mij over mijn eigen innerlijke zon, de warmte die je van binnen kunt voelen, omdat je liefde bent.

Ik werd verliefd op deze wijsheid, leerde meer van mijzelf te houden in de jaren die volgden en ontmoette vele gelijkgestemden en meer wijze leraren. Wat is het leven bijzonder, dat zij telkens weer een volgende uitdaging brengt. Dat wanneer je al huppelend een nieuw pad inslaat, je zowel de mooiste bloemen langs het pad vindt als af en toe een flinke regenbui op je kop krijgt. En wat heerlijk menselijk om bij zo’n tegenslag die kwebbelende aap, ook wel ego genoemd, met je aan de haal te laten gaan met: ‘Zie je nou wel, je kunt het ook helemaal niet’ of ‘wat denk je zelf, dat iemand op jou zit te wachten?’

Vandaag had ik zo’n moment van koudwatervrees. Bijna had ik het kind met badwater en al weggegooid, toen ik bedacht om in stilte te gaan zitten. Om in contact te komen met dat wijze meisje binnen in mij. Zij kijkt mij in gedachten aan met haar onschuldige ogen en vraagt: ‘waar zou je nu blij van worden?’ terwijl ze mij haar onvoorwaardelijke liefde laat voelen. Plotseling weet ik het antwoord en mijn volgende stap. De zon schijnt en ik voel weer vertrouwen. Wat is het toch heerlijk om Eigen Wijs te zijn!

In liefde,

Yvette

040312